jakaś nicość przeze mnie przenika...

czy to już koniec? czy moje oczy ślepna? czy ja już głuchnę?

czy może po prostu zaczął padać deszcz, a ja dostrzegam w kroplach

słońce...?

powiedz, że już będzie dobrze, że otulisz mnie i obiecasz, że będzie jak dawniej... proszę.

wiem, jestem smarkulą, gówniarą, pyskatą, głupią dziewczynką, która praktycznie nic nie wie o życiu.

naucz mnie, naucz mnie, proszę. bo zacznę krzyczeć! niech cały świat runie, niech się zawali.

naucz mnie, proszę, naucz mnie, jak żyć... .



- wzięłam rozum i poszłam myśleć.